Category: Medycyna i zdrowie

Grudzień 15th, 2016 by ABK

Ostatnie badania opublikowane w Mayo Clinic Proceedings – oceniano szereg komplementarnych podejść do opcji eliminacji bólu, skuteczność w przynoszeniu ulgi została naukowo udowodniona zgodnie z raportem.

Akupunktura

Jednym z najbardziej powszechnych zastosowań akupunktury jest leczenie przewlekłego bólu. W jednej z analiz dostępnych badań stwierdzono, że akupunktura ma wyraźny wpływ na zmniejszenie bólu przewlekłego, w większym stopniu niż standardowe leczenie bólu.
Uczestnicy badania otrzymujący akupunkturę podali średnio 50-procentowy wzrost redukcji bólu, w porównaniu do standardowego leczenia bólu bez akupunktury- zmniejszenie bólu o 28 procent. Jest wielce prawdopodobne, że akupunktura działa za pomocą różnych mechanizmów. W 2010 roku, na przykład, stwierdzono, że akupunktura aktywuje receptory bólowe tłumienia i zwiększa stężenie adenozyny neuroprzekaźników w lokalnych tkankach(adenozyna spowalnia aktywność Twojego mózgu i wywołuje senność).

 

Terapia masażem

Przegląd systematyczny i metaanaliza opublikowana w czasopiśmie Pain Medicine, zawiera 60 wysokiej jakości badań i siedmiu badań niskiej jakości, polegających na korzystaniu z masażu dla różnych rodzajów bólu, w tym bólu mięśni i kości, bólu głowy, głęboki ból wewnętrzny , ból w fibromialgii i ból w rdzeniu kręgowym. Przegląd wykazał, że terapia masażu łagodzi ból lepiej leczenie.

Techniki relaksacyjne

Ćwiczenia oddechowe, medytację i inne techniki relaksacyjne to metody które mogą przynieść ulgę, zwłaszcza w bólu, np głowy i migreny.
Badania przeprowadzone przez profesora nadzwyczajnego w Harvard Medical School, dr Herbert Benson, dowodzą, że ludzie, którzy praktykują metody relaksacyjne, takie jak joga i medytacja przez długi okres, mają więcej genów walki z chorobą włączonych „on” i aktywnych, w tym genów, które chronią przed bólem także reumatoidalnym.

Ćwiczenie

Wśród ludzi, którzy doświadczyli bólu pleców, Ci którzy wykonywali ćwiczenia mieli od 25 procent do 40 procent niższe ryzyko wystąpienia kolejnego epizodu bólowego w ciągu roku, niż ci, którzy ich nie robili. Ćwiczenia wytrzymałościowe, aerobik, rozciąganie działały korzystnie w obniżaniu ryzyka powrotu bólu pleców.
Joga to to, co jest szczególnie przydatne dla zapewnienia elastyczności i wzmocnienia mięśni tułowia.Osoby cierpiące na bóle krzyża, które brały udział w zajęciach jogi raz w tygodniu odnotowały większą poprawę w funkcjonowaniu niż pacjenci otrzymujący lek lub fizykoterapię. Joga zawiera specjalne pozy-techniki które mogą być pomocne w uwalnianiu od bólu.

Medyczna Marihuana

Chodzi o receptory kannabinoidów w mózgu, płucach, wątrobie, nerkach, układzie odpornościowym i innych organach. Zarówno lecznicze i psychoaktywne właściwości marihuany występują, gdy układ kannabinoinowy aktywuje receptory kannabinoidów. Badania wciąż trwają, jak rozległy jest ich wpływ na nasze zdrowie, ale do tej pory wiadomo, że receptory kannabinoidów odgrywają ważną rolę w wielu procesach ustrojowych, w tym regulacji metabolizmu, pragnienia, bólu, lęku, wzrost kości i funkcjonowania układu odpornościowego. Niektóre z najistotniejszych do tej pory badań koncentrują się na działaniu marihuany dla uśmierzenia bólu. W jednym z badań, zaledwie trzy wdechy marihuany dziennie przez pięć dni pomagały osobom z przewlekłym bólem w celu łagodzenia bólu i zapewnienia lepszego snu.

Kurkuma

Kurkuma niegdyś najbardziej znana jako aromatyczny i kolorowy dodatek do curry, w świecie naukowym natomiast, kurkuma zdobyła reputację wieloaspektowego uzdrowiciela. Kurkuma zawiera kurkuminę, która ma znaczące działanie przeciwzapalne. Może ona wpływać zarówno na aktywność i syntezę cyklooksygenazy-2 (COX2) i 5-lipooksygenazy (5-LOX), jak również inne enzymy, które biorą udział w procesie zapalnym.

Badacze w 2006 odkryli, że ekstrakt z kurkumy w składzie kurkuminoidy (kurkumina jest najbardziej badanym curcuminoidem) skutecznie zablokował drogi zapalne uniemożliwiając rozpoczęcie syntezy białka, które wywołuje obrzęk i ból. Kurkuma okazał się znacznie uśmierzyć odczuwanie bólu pooperacyjnego i zmęczenia, a w badaniu z udziałem pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów, którzy dostawali tylko 200 miligramów (mg) kurkumy dziennie do ich planu leczenia odnotowano zmniejszony ból i zwiększoną mobilność.

 Olejki eteryczne

Olejki eteryczne są to skoncentrowane, aromatyczne ekstrakty roślinne, które były wykorzystywane przez tysiące lat dla emocjonalnych, kosmetycznych, medycznych, a nawet duchowych celów. Jednym z najbardziej popularnych ich zastosowań jest przydatność w terapii łagodzenia ostrego oraz przewlekłego bólu. Istnieje wiele sposobów wykorzystania olejków eterycznych, w tym poprzez aromaterapię. Lawendowa aromaterapia, na przykład, działa kojąco na ból towarzyszący wkłuciu igły, natomiast zielone jabłko- znacznie łagodzi ból migrenowy. Inne olejki eteryczne zauważalnie uśmierzają ból, w tym przynoszą ulgę od bólu stawów.

Dla złagodzenia przewlekłego bólu mięśni lub bóle stawów, spróbuj zmieszać 15 do 60 kropli wybranego olejku z 1 uncją oleju przewodnika, a następnie masuj nim bolącą okolicę.

Można również zmieszać trzy krople olejku tymiankowego 2 łyżeczki oleju sezamowego, użyć jako olejek do masażu i stosować na danym obszarze np jamy brzusznej w celu łagodzenia bólu. Może  być również stosowany jako olej do masażu w leczeniu innych typów bólu, w tym bólu po ukąszeniach owadów oraz zwierząt . Można również używać olejków eterycznych w wannie podczas kąpieli w celu łagodzenia bólu.

Dodaj dwie do 12 kropli (w zależności od olejku) do łyżeczki miodu, pełnego mleka, oleju roślinnego lub innego środka rozpraszającego następnie dodaj to do kąpieli, gdy jesteś w wannie.
Homeopatyczne roztwory zawierają malutkie dawki roślin, minerałów, produktów zwierzęcych lub innych związków. Środki zaradcze zostały rozcieńczone wiele razy, a chodzi o to, że substancja będzie stymulować własne moce uzdrawiające organizmu.Jedno badanie wśród 129 osób z przewlekłym bólem krzyża stosowanego tradycyjnego leczenia homeopatycznego wykazało, że metoda była skuteczna w leczeniu bólu kręgosłupa, co prowadziło do poprawy w zakresie ochrony zdrowia i życia, zmniejszając konieczność korzystania z konwencjonalnego leczenia i opieki zdrowotnej.

Znalezienie właściwej równowagi między leczeniem, a ulgą w bólu.

Jeśli męczy Cię silny ból lub zmagasz się z przewlekłym bólem, możesz szybko złapać boczny tor swojego życia. Musisz szybko zyskać ulgę, aby funkcjonować, dlatego zalecam szukania pomocy u specjalisty od bólu, który jest zaznajomiony z alternatywnymi metodami leczenia. Ważne jest określenie przyczyny bólu, dostosowanie odpowiedniej terapii, dobranie okresu przyjmowania leków tak aby nie były szkodliwe, działanie na wielu płaszczyznach. To może potrwać proces prób i błędów, aby znaleźć to, co działa na Ciebie – najważniejsze to nie tracić nadziei. Możesz uwolnić się od przewlekłego bólu i, ostatecznie, wiele osób uważa, że nie potrzebują leków narkotycznych, aby to zrobić.

źródło: http://motywatordietetyczny.pl/

Opublikowane w Medycyna i zdrowie

Październik 29th, 2015 by ABK

Zakażenia układu moczowego u kobiet

Streszczenie

Czynnikiem etiologicznym infekcji dróg moczowych w większości przypadków jest E. coli. Zakażenia dróg moczowych dzieli się klinicznie na niepowikłane, powikłane oraz uogólnione z towarzyszącymi zaburzeniami organów ważnych dla życia, czyli urosepsę. Diagnostyka i leczenie ZUM u kobiet różni się zasadniczo od przebiegu i terapii u mężczyzn. Warunkują to zarówno stosunki anatomiczne, styl życia oraz wiek, z którym bezpośrednio wiąże się aktywność hormonalna. Istnieją różnice w terapii ZUM u kobiet w wieku przedmenopauzalnym, po menopauzie oraz w ciąży. W terapii i zapobieganiu nawrotom infekcji dróg moczowych bardzo istotne jest utrzymywanie właściwej diurezy, prawidłowego pH moczu oraz stosowanie preparatów naturalnych wspomagających procesy regeneracyjne w układzie moczowym. Niniejszy artykuł jest próbą syntetycznego podejścia do problemu zakażeń układu moczowego u kobiet z uwzględnieniem powyższych czynników.

Ze względu na anatomię żeńskiego układu moczowo- płciowego zakażenia narządów układu moczowego (ZUM) występują znamiennie częściej u kobiet. Czynnikiem etiologicznym infekcji dróg moczowych w 70-95% przypadków jest E. coli, w pozostałych przypadkach Enterobacteriaceae i Staphylococcus saprophyticus. Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą wstępującą. Zakażenia krwiopochodne są bardzo rzadkie i występują wyłącznie wtórnie do zakażenia innego układu. Najczęstszymi patogenami są w tym przypadku Staphylococcus aureus, Candida spp, Salmonella spp, Mycobacterium tuberculosis, Pseudomonas i Proteus. Wirulencja bakterii oraz zaburzenie naturalnych mechanizmów obronnych organizmu są głównymi czynnikami warunkującymi rozwój infekcji dróg moczowych. Zakażenia dróg moczowych dzieli się klinicznie na niepowikłane, powikłane oraz uogólnione z towarzyszącymi zaburzeniami organów ważnych dla życia, czyli posocznicę moczową (urosepsa). Podziału dokonuje się uwzględniając objawy kliniczne, wyniki badań laboratoryjnych oraz mikrobiologicznych.
Zakażenia układu moczowego u kobiet przyjmują najczęściej postać ostrego zapalenia pęcherza moczowego, rzadziej ostrego, niepowikłanego odmiedniczkowego zapalenia nerek. Wywiad oraz badanie fizykalne pozwalają z dużym prawdopodobieństwem na rozróżnienie pomiędzy tymi jednostkami. Tabela 1 przedstawia kryteria diagnostyczne w ZUM.
Ostre, niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego nie wymaga standardowo wykonania posiewu moczu. Według wytycznych Europejskiego Towarzystwa Urologicznego (EAU) wystarczający jest dokładnie zebrany wywiad, badanie fizykalne oraz test paskowy i badanie mikroskopowe osadu moczu. Posiew moczu należy obowiązkowo wykonać w następujących przypadkach:

  • przy podejrzeniu ostrego, odmiedniczkowego zapalenia nerek;
  • wobec przetrwania lub nawrotu dolegliwości w ciągu 2-4 tygodni;
  • występowania objawów nietypowych.

Testy paskowe nie są w Polsce tak popularne jak w Europie Zachodniej i zamiennie wykonuje się w tym przypadku posiewy moczu z identyfikacją patogenu oraz testem oporności (antybiogram). Brak standardowo wykonywanego posiewu wynika z faktu, że prawie w 95% przypadków patogenem ZUM jest E. coli wrażliwa na większość dostępnych antybiotyków i sulfonamidów. W przypadku zapalenia cewki i/lub pochwy bądź jeśli istnieją wątpliwości dotyczące prawidłowej diagnozy wskazane jest badanie ginekologiczne oraz badanie miednicy mniejszej. Za wynik dodatni uważa się bakteriurię >103 bakterii/ml badanego moczu. Ropomocz występuje u większości kobiet z ostrym zapaleniem pęcherza moczowego i cewki moczowej. Jego nieobecność z dużym prawdopodobieństwem sugeruje alternatywną diagnozę. U więcej niż 1/3 pacjentek z ostrym zapaleniem pęcherza wynik posiewu wynosi poniżej 105bakterii/ml moczu, wobec czego kryterium rozpoznawania znamiennej bakteriurii zmieniło się w ciągu ostatnich lat.

Tabela 1
Kryteria diagnostyczne ZUM

Leczenie

U 50-70% pacjentek niebędących w ciąży z ZUM pod postacią ostrego, niepowikłanego zapalenia pęcherza uzyskuje się samoistne wyjałowienie układu moczowego bez leczenia, choć objawy dyzuryczne mogą utrzymywać się jeszcze kilka miesięcy. Antybiotykoterapia jest zalecana w przypadku każdego zakażenia układu moczowego. Schematy leczenia przedstawia tabela 2.
Ostre, niepowikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek manifestuje się bólem w okolicy lędźwiowej, wysoką temperaturą (>38o C), dodatnim objawem Goldflama po stronie infekcji oraz wymiotami. Objawy dyzuryczne, takie jak parcia naglące i częstomocz, mogą być obecne, jednakże znacznie częściej nie występują. Badanie ogólne moczu oraz posiew są obowiązkowe. Mocz na posiew należy pobrać przed włączeniem antybiotyku.
Badanie moczu wykazuje ropomocz znacznego stopnia oraz znamienny bakteriomocz, który w tym przypadku oznacza ilość bakterii >104/ml badanego moczu. W diagnostyce, w celu wykluczenia kamicy oraz zwężenia moczowodu i przejścia miedniczkowo-moczowodowego należy wykonać USG oraz zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej. Urografi a, tomografi a komputerowa czy scyntygrafi a nerek są wskazane w przypadku utrzymywania się wysokiej temperatury i wyżej wymienionych objawów dłużej niż 72 godzin pomimo antybiotykoterapii.

Tabela 2
Schemat antybiotykoterapii w ostrym, niepowikłanym zapaleniu pęcherza moczowego

Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek można podzielić na łagodne i ciężkie. Różnice dotyczą przebiegu oraz leczenia. W postaci łagodnej leczenie 10-14-dniowe zwykle prowadzi do wyleczenia. Lekami pierwszego rzutu są fluorochinolony. Alternatywę stanowią cefalosporyny III generacji. Stosuje się ciprofl oksa cynę w dawce 2 x 500-750 mg przez 7-10 dni, lewofloksacynę 2 x 250-500 mg przez 7-10 dni lub w dawce zwiększonej do 750 mg i skróconej do 5 dni (opcja); cefpodoksym 2 x 100-200 mg przez 10 dni.
W przypadku ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek o ciężkim przebiegu z nudnościami i wymiotami terapię należy rozpocząć od podania antybiotyku dożylnie. Po uzyskaniu poprawy stanu pacjentki można przejść na leki doustne. W każdym wątpliwym przypadku należy rozważyć hospitalizację. Antybiotykoterapię rozpoczynamy od terapii empirycznej i modyfikujemy niezwłocznie po uzyskaniu wyniku posiewu z antybiogramem. Schemat leczenia przedstawia tabela 3.
Nawracające, niepowikłane ZUM to, według definicji, co najmniej trzy epizody zakażenia układu moczowego w ciągu ostatnich 12 miesięcy potwierdzone dodatnim wynikiem posiewu moczu. Około 10-20% zdrowych kobiet choruje na nawracające zakażenia układu moczowego. Znamiennie częściej chorują kobiety, które nie wydzielają do płynów ciała substancji grupowych krwi. Za znamienny bakteriomocz przyjmuje się w tym przypadku >103 bakterii/ml badanego moczu. Nawracające ZUM występują wyłącznie u kobiet. Algorytm postępowania diagnostycznego jest identyczny jak przy ostrym zapaleniu pęcherza moczowego. W przypadku infekcji nawracających zaleca się stosowanie profilaktyki, przez co rozumie się stałe zażywanie leku odkażającego w małej dawce. Bardzo często zaleca się stosowanie leku Furagin w jednorazowej dawce wieczornej (50 lub 100 mg). Preparaty stosowane w nawracających ZUM przedstawia tabela 4. Profilaktykę można zastosować po wykluczeniu czynnej infekcji potwierdzonej ujemnym wynikiem posiewu po 1-2 tygodniach od zakończenia antybiotykoterapii.

Tabela 3
Dawkowanie dożylne antybiotyku w ostrym, niepowikłanym odmiedniczkowym zapaleniu nerek o ciężkim przebiegu
Tabela 4
Profilaktyka nawracających infekcji dróg moczowych

ZUM u kobiet ciężarnych

Zakażenie układu moczowego u kobiet w ciąży stanowi odmienny problem diagnostyczno-terapeutyczny. Według definicji bakteriurię u kobiet ciężarnych rozpoznajemy, jeśli ilość kolonii przekracza 105/ml w analizowanym moczu u kobiet bez objawów infekcji lub 103/ml w przypadku współwystępowania objawów. Kobiety w ciąży powinny być poddawane skriningowi w czasie pierwszego trymestru ciąży. Około 4-7% ciężarnych manifestuje bezobjawowy bakteriomocz. Kobiety, które w dzieciństwie były leczone z powodu odpływów pęcherzowo-moczowodowych, mają zwiększone ryzyko wystąpienia ZUM w czasie ciąży oraz związanych z tym poronień. U 1-2% kobiet w ciąży zakażeniom układu moczowego towarzyszą objawy kliniczne. Zwiększoną podatność na ZUM w ciąży tłumaczą zmiany, jakie zachodzą w organizmie kobiety w czasie jej trwania: pęcherz moczowy przesuwa się ku górze i do przodu, co powoduje zaleganie pomikcyjne moczu; GFR wzrasta o 30-40% i wraz z uciskiem moczowodów przez powiększającą się macicę prowadzi do ich poszerzenia i zalegania moczu. Największe ryzyko zakażenia układu moczowego istnieje pomiędzy 9 a 17 tygodniem ciąży. ZUM u kobiet ciężarnych zwiększa ryzyko wcześniactwa, urodzenia dziecka z niską masą ciała (<2500 g) oraz śmiertelności okołoporodowej. U ciężarnych bezobjawowy bakteriomocz (BB) jest wskazaniem do eradykacji, ponieważ u 20-40% pacjentek w tej grupie rozwija się odmiedniczkowe zapalenie nerek. Warunkiem rozpoznania BB jest wykonanie dwóch kolejnych posiewów moczu w odstępach 24-godzinnych i wyhodowanie z nich identycznych szczepów patologicznych. Najczęstszą formą objawowego ZUM u kobiet w ciąży jest zapalenie pęcherza moczowego. Postępowanie diagnostyczno- terapeutyczne jest analogiczne jak w przypadku bezobjawowego bakteriomoczu (tab. 5). Ostre, odmiedniczkowe zapalenie nerek rozwija się częściej w bardziej zaawansowanej ciąży, zwykle w trzecim trymestrze. Objawy kliniczne są podobne jak u pacjentek niebędących w ciąży (ból w okolicy lędźwiowej, wysoka temperatura ciała, nudności i wymioty). Badanie moczu wykazuje w ponad 90% ropomocz, a posiew moczu określa się jako dodatni w przypadku bakteriurii >104/ml badanego moczu. Zwykle występuje krwinkomocz, a we krwi obwodowej stwierdza się leukocytozę (>10 WBC). Leczenie ambulatoryjne prowadzi się w przypadkach postaci łagodnych z możliwością bacznej obserwacji, w większości przypadków ciężarne z odmiedniczkowym zapaleniem nerek wymagają hospitalizacji. Stosowane antybiotyki przedstawia tabela 6.

Tabela 5
Antybiotykoterapia w BB oraz w ostrym zapaleniu pęcherza u kobiet w ciąży
Tabela 6
Antybiotyki stosowane dożylnie w ostrym odmiedniczkowym zapaleniu nerek u kobiet w ciąży

ZUM u kobiet po okresie menopauzy

Istnieje kilka różnic w przebiegu i leczeniu infekcji dróg moczowych u kobiet w tym okresie. W pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę czynniki ryzyka infekcji, takie jak:

  • przewlekłe cewnikowanie u pacjentek leżących oraz wiążące się z tym pogorszenie odporności;
  • atrofia pochwy;
  • nietrzymanie moczu, cystocele, zaleganie pomikcyjne moczu;
  • występowanie infekcji przed menopauzą;
  • tzw. niewydzielacze (brak wydzielania antygenów grupowych krwi do płynów ciała).

Diagnostyka ZUM w tej grupie kobiet jest podobna jak w przypadku kobiet przed menopauzą. Przebieg infekcji często może być bezobjawowy lub objawy towarzyszące są mniej typowe. Terapia krótkoterminowa w przypadku ostrego zapalenia pęcherza nie jest zalecana. Stosowane antybiotyki są podobne jak w przypadku kobiet przed menopauzą. Leczenie odmiedniczkowego zapalenia nerek nie odbiega od schematu stosowanego u kobiet w okresie przedmenopauzalnym. Nie zaleca się leczenia bezobjawowej bakteriurii u starszych kobiet.
W terapii stosuje się również preparaty żurawiny jako suplementy wspomagające leczenie ZUM. Uznanymi metodami w prewencji infekcji są również preparaty hormonalne, zwłaszcza stosowane dopochwowo. W przypadku nawracających infekcji stosuje się te same schematy co u kobiet przed menopauzą, po wykluczeniu zaburzeń czynnościowych i strukturalnych dróg moczowych.

Powikłane ZUM

Według definicji powikłane zakażenie układu moczowego to infekcje towarzyszące zaburzeniom anatomicznym lub czynnościowym w obrębie układu moczowego lub chorobie, która zwiększa ryzyko rozwoju ZUM bądź nieskuteczności terapii. Czynniki zwiększające ryzyko rozwoju powikłanego ZUM przedstawia tabela 7.

Tabela 7
Czynniki ryzyka rozwoju powikłanego ZUM

Powikłanemu ZUM mogą, lecz nie muszą towarzyszyć objawy kliniczne, takie jak częstomocz, parcia naglące, ból w podbrzuszu czy okolicy lędźwiowej. Obraz kliniczny jest bardzo zróżnicowany i przyjmuje postaci od łagodnej infekcji do ciężkiej posocznicy moczowej wymagającej hospitalizacji. Jako znamienny bakteriomocz przyjmuje się wartości >105 bakterii/ml badanego moczu. U chorych bez objawów klinicznych za dodatni wynik przyjmuje się dodatni posiew z dwóch próbek moczu pobranych w ciągu 24 godzin, z których wyhodowano ten sam szczep bakterii. E. coli jest głównym patogenem powikłanego ZUM w około 60%. W pozostałych przypadkach spotykane są Proteus spp, Serratia, Pseudomonas, Klebsiella, z różnym rozkładem częstości zależnym od regionu oraz okoliczności nabycia zakażenia (szpitalne, pozaszpitalne).
Fluorochinolony są lekami pierwszego rzutu w powikłanych ZUM ze względu na ich szerokie spektrum działania oraz aktywność w stosunku do większości patogenów dróg moczowych. Wobec przeciwwskazań do stosowania powyższych alternatywę stanowią cefalosporyny II i III generacji oraz aminoglikozydy. Leczenie większości pacjentek może odbywać się w warunkach ambulatoryjnych. W cięższych przypadkach (posocznica moczowa) pacjentki hospitalizuje się i podaje antybiotyki pozajelitowo. Terapia trwa średnio 7-14 dni, ale powinna być ściśle dostosowana do stanu klinicznego pacjentki i uzależniona od choroby podstawowej. W przypadku najcięższej postaci ZUM lekami pierwszego rzutu są cefalosporyny II i III generacji oraz aminoglikozydy w połączeniu z aminopenicylinami podawane pozajelitowo, a po uzyskaniu poprawy kontynuuje się podawanie dojelitowe. W przypadku współistnienia niewydolności nerek dawki leków należy odpowiednio modyfikować.
Powikłane ZUM w większości przypadków nawracają. Wynika to z definicji choroby, której podstawę stanowi obecność anatomicznej anomalii lub czynnościowej dysfunkcji dróg moczowych. Warunkiem trwałej eradykacji zakażenia jest więc wyleczenie choroby zasadniczej.

Podsumowanie

Diagnostyka i leczenie ZUM u kobiet różni się zasadniczo od przebiegu i terapii u mężczyzn. Warunkują to zarówno stosunki anatomiczne, styl życia oraz wiek, z którym bezpośrednio wiąże się aktywność hormonalna. Należy również pamiętać o wspomaganiu naturalnych mechanizmów obronnych układu moczowego. Bardzo istotne jest spożywanie odpowiedniej ilości płynów oraz utrzymywanie prawidłowego pH moczu. Pomocne bywają w tym preparaty zawierające w swym składzie wyciągi z żurawiny, witaminy, zwłaszcza witamina C. Właściwa diureza wraz z prawidłowo funkcjonującym nabłonkiem dróg moczowych są skuteczną barierą przeciwdziałającą kolonizacji uropatogenów.

dr n. med. Andrzej Kupilas
Oddział Urologiczny
Gliwickie Centrum Medyczne

kierownik oddziału: dr n. med. Andrzej Kupilas

Piśmiennictwo w internecie

  • Grabe M. Bjerklund-Johansen TE, Botto H, Wullt B, Cek M, Naber KG, Pickard RS, Tenke P, Wagenlehner F: Guidelines on urological infections 2011.
  • Pellowe C, Pratt R: Catheter-associated urinary tract infections: primary care guidelines. Nurs Times 2004 Jan 13-19; 100(2): 53-55.
  • Hooton TM: The current management strategies for community-acquired urinary tract infection. Infect Dis Clin North Am 2003 Jun; 17(2): 303-332.
  • Orenstei R, Wong ES: Urinary tract infections in adults. Am Fam Physician 1999 Mar 1; 59(5): 1225-1234, 1237.
  • McLaughlin SP, Carson CC: Urinary tract infections in women. Med Clin North Am; 2004 Mar; 88(2): 417-429.
  • Kinane DF, Blackwell CC, Brettle PP, Weir DM, Winstanley FP, Eltor RA: AB0 blood group, secretor state and susceptability in recurrent UTI in woman. BMJ 1982; 285-287.
  • MacLean AB: UTI in pragnancy. Br J Urol 1997; 80(supl 1): 10-14.
  • Stamm WE: UTIs in young men. Infectiology Bergan T (ed). Basel:Karger 1997; 46-47.
  • Vorland LH, Carlson K, Aalen ODD: An epidemiological survay of UTIs among autpatients in Northern Norvay. Scand J Infect Dis 1985; 17: 272.
  • Krzeski T: Urologia dziecięca. PZWL, Warszawa 1985; 165-178.
  • Ooi ST, Frazee SA, Gardner WG: Management of asymptomatic bacteriuria in patients with diabetes mellitus. Ann Pharmacother 2004 Mar; 38(3): 490-493.
  • Naber KG, Schito G, Botto H, et al.: Surveillance study in Europe and Brazil on clinical aspects and Antimicrobial Resistance Epidemiology in Females with Cystitis (ARESC): implications for empiric therapy. Eur Urol 2008 Nov; 54(5): 1164-1175.
  • Falagas ME, Kotsantis IK, Vouloumanou EK, et al.: Antibiotics versus placebo in the treatment of women with uncomplicated cystitis: a meta-analysis of randomized controlled trials. J Infect 2009 Feb; 58(2): 91-102.

 

źródło: http://www.przeglad-urologiczny.pl/artykul.php?2495

Opublikowane w Medycyna i zdrowie